A-model 72021 IL-20RT 1/72

A-model 72021 IL-20RT 1/72

Plastikowy model samolotu do sklejenia. Zestaw nie zawiera kleju ani farb.

Ił-20 – radziecki samolot zwiadowczy, przeznaczony do rozpoznania obrazowego i elektronicznego, opracowany na bazie pasażerskiej maszyny Ił-18D. Oznaczenie kodowe NATO – Coot-A. 23 marca 1965 roku, Komisja Wojskowo-Przemysłowa przy prezydium rządu ZSRR przyjęła uchwałę o budowie nowego samolotu rozpoznawczego o szerokich możliwościach działania. Nowa maszyna miała prowadzić rozpoznanie obrazowe oraz rozpoznanie elektroniczne. Poprzez możliwości ten Ił miał prowadzić rozpoznanie w rodzajach rozpoznania elektronicznego – rozpoznanie w strefie telekomunikacji, tj. wykrywać, przechwytywać i namierzać źródła telekomunikacyjne i IT oraz rozpoznanie elektromagnetyczne strefy spoza telekomunikacji, czyli wykrywać, przechwytywać i analizować źródła promieniowania elektromagnetycznego z radarów, a za pomocą radaru obserwacji bocznej prowadzić rozpoznanie terenu. Jako że zakładano, iż nowy samolot nie będzie latał nad potencjalnie wrogim terytorium, lecz prowadził operacje z bezpiecznej przestrzeni międzynarodowej, jako platformę dla nowego systemu wybrano nowoczesny jak na tamte czasy, pasażerski samolot Ił-18. Do prac nad nową maszyną przystąpiono w maju 1967 roku w moskiewskich zakładach „Sztandaru pracy” (Знамя Труда). Do modernizacji wybrano egzemplarz samolotu Ił-18D o numerze 9403. Gotowy prototyp do swojego pierwszego lotu wzbił się w powietrze 21 marca 1968 roku. Na pokładzie nie było jeszcze docelowego wyposażenia, ale maszyna obudowana była już owiewkami, w których miały znaleźć się przewidywane systemy i urządzenia. Próby zakładowe samolotu, wyposażonego już w docelowe systemy trwały od końca 1968 roku do lata 1969, a po ich zakończeniu podjęto decyzje o produkcji seryjnej samolotu. Pierwsza seryjna maszyna ukończona została pod koniec 1969 roku. Do czasu zakończenia produkcji 1976 wybudowano około 20 samolotów. Podstawowa wersja samolotu Ił-20 wyposażona była w system radiolokacyjny Igła-1; antena boczna radaru Igła-1 znajdowała się w długiej owiewce umieszczonej pod kadłubem samolotu. Radar pracował w zakresie fali o długości 2 cm i dawał obraz o bardzo wysokiej rozdzielczości. Duże owiewki po bokach kadłuba, w przedniej jego części mieściły zamocowane na stałe dwa aparaty fotograficzne A-87P o ogniskowej 1200 mm (po jednym po każdej stronie). Aparaty wykonywały zdjęcia pod kątem 57°10′, 70° lub 82°30′ od pionu. Podczas wykonywania zdjęcia w owiewce odsuwana była osłona i przez odkryte okno z płaskim szkłem optycznym wykonywano zdjęcia. Zamiast aparatów A-87P istniała możliwość zainstalowania systemu z kamerą telewizyjną. Pod kadłubem umieszczono dwa aparaty fotograficzne przeznaczone do wykonywania zdjęć topograficznych pionowo w dół. Aparaty były wymienne, używano TAFA-10 o ogniskowej 100 mm, AFA-41/20 o ogniskowej 200 mm lub AFA-42/100 o ogniskowej 1000 mm lub inne. Boczne owiewki mieściły również anteny systemu Romb-4 wykrywającego emisje radarowe określając kierunek, z którego nadeszła zarejestrowana emisja, jak również częstotliwość pracy wykrytego radaru. Podobną funkcję pełnił system Kwadrata-2, którego anteny umieszczone były w kopulastych owiewkach pod kadłubem w tylnej jego części. Z przodu kadłuba samolotu na jego górze zainstalowano płaskie anteny systemu Wisznia. System umożliwiał rejestrowanie rozmów na częstotliwościach radiowych. Wszystkie systemy obsługiwało sześciu operatorów. Obsługę samolotu stanowiła załoga złożona z: dwóch pilotów, nawigator, inżynier pokładowy i łącznościowiec.